இரா. செல்வராசு

அமெரிக்காவில் நேற்று முன் தினம் (ஜூன் 14) கொடிநாள். அமெரிக்கக் கொடிக்கு நீண்ட வரலாறு உண்டு. தற்போது நீலம், சிவப்பு, மற்றும் வெள்ளை ஆகிய மூன்று நிறங்கள். ஐம்பது மாநிலங்களைக் குறிக்கும் நட்சத்திரங்களும், ஆரம்ப மாநிலங்களைக் குறிக்கப் பட்டைகளுமாய் இருக்கிற கொடி அதன் காலத்தில் பலமுறை மாறுதலுக்கு உள்ளாகி இருக்கிறது. பல வீர உரைகளும், பாட்டுக்களும், இதன் மீது அமைக்கப் பட்டிருக்கின்றன.

பொதுவாய் அமெரிக்கர்கள் கொடியின் மீது விசுவாசமாகவும், மரியாதை உடையவர்களாகவும் இருப்பதைக் காணலாம். ஒரு பற்றுணர்ச்சியோடு தமது வீட்டின் மேலே கொடியைப் பறக்க விட்டிருப்பர். போர்க்காலத்திலோ, பிற சமயத்திலோ எப்போதெல்லாம் நாட்டின் மீது பற்றை வெளிப்படுத்த வேண்டுமோ அப்போதெல்லாம் கொடியின் பயன்பாடு அதிகரிக்கும். சிறு குழந்தைகளுக்கும் கூடக் கொடியின் அருமைகளைச் சிறு வயதிலேயே பள்ளியிலேயே அறிமுகம் செய்து வைக்கின்றனர்.

மறுபக்கம் இவர்கள் மிக மிகச் சாதாரணமாகவும் கொடியினைப் பயன்படுத்துவதைப் பார்க்கலாம். கைவினைப் பொருட்களிலும், காப்பிக் கோப்பைகளிலும், பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகளிலும், அணிந்துகொண்டிருக்கும் துணிகளிலும், தொப்பிகளிலும், ஏன் ஒட்டுத் துணியாய் இருக்கும் உள்ளாடைகளிலும், கச்சைகளிலும் (படம் சுயதணிக்கை செய்யப்படுகிறது:-) !) கூடக் கொடியைப் பயன்படுத்தி இருப்பதையும் பார்க்கலாம்.

Continue Reading »

முன்னொரு நாள் ஒரு சுந்தரப்பா(!) தன் அப்பாவின் பாட்டுக்கள் கொண்டு வந்து போட்டிருந்தார். குழந்தைகளுக்கும் தெரிந்த “மல்பரி புஷ்” இசைக்கும் சுட்டியையும் தந்திருந்தார். இங்கொரு அப்பாவும் பெண்களும் அதில் கொஞ்சம் எடுத்துக் கொண்டு சுற்றினோம்.

ஒரு பத்தி மட்டுமே பாடினாலும் இப்போது இங்கு இரண்டு பெண்களுக்குத் “துலக்குவோம்” என்கிற தமிழ்ச் சொல் தெரியும். ஒவ்வொரு சொல்லாய்க் கடக்கிறோம்.

இணையத்திற் சுட்ட இந்த மாமரத்தைச் சுட்டினால் பாட்டருவி எம்பிக் கொட்டும் (mp3, 260 KB).

‘வான் டிராப் குடும்பப் பாடகர்கள்’ தரத்திற்கு இருக்காது தான் :-). இருந்தாலும் இந்த உற்சாகப் பாட்டுக்கு சொந்தக்காரர்கள் நாங்கள் என்பதில் தனியொரு கருவம் கொள்கிறோம்!

எங்கூர்ப் பக்கம் புள்ளைக மாசமா இருக்கறப்போ கட்டுச் சோத்து விருந்துன்னு ஒண்ணு போடுவாங்க. புளிச் சோறு, எலுமிச்சாங்காச் சோறு, தக்காளிச் சோறுன்னு விதம் விதமா கட்டுச் சோறு ஆக்கிக்கிட்டு பொண்ணூட்டுக்காரங்க பையனூட்டுக்கு வந்து விருந்து போட்டுச் சாப்பிட்டுட்டு அப்புறம் புள்ளையக் கூட்டிக்கிட்டு அவங்க வீட்டுக்குப் போயிடுவாங்க. பிரசவ காலத்தில அம்மா ஊட்டுக்குக் கூட்டீட்டுப் போற விருந்துன்னு வச்சுக்கலாம்.

சிலசமயம் வளையல் எல்லாங் கூடப் போடுவாங்க. ஆனா இதத் தவிரப் பெருசா ஒண்ணும் இருக்காது. (சந்தனத்தக் கன்னத்துல இலுக்கிக்கறது, ஊஞ்சலாடறது, பாட்டுப் பாடறது மாதிரி). சில ஊர்ல இதத் தான் வளகாப்புங்கறாங்க. அமெரிக்காவில பேபி ஷவர்னு ஒண்ணு வைக்கிறாங்க.

இங்க இருக்கிற எங்கூர்ப் புள்ள ஒண்ணுக்கு ரெண்டு வாரத்துக்கு முன்னால கட்டுச்சோத்து விருந்து. ஊர்ல இருந்தா அம்மா அப்பா வந்து வேணுங்கறதச் செஞ்சு கூட்டிக்கிட்டுப் போவாங்க. இங்க என்ன பண்றதுன்னு ஒரு கொழப்பம். சரி, கட்டுச்சோத்து விருந்து, வளகாப்பு, பேபி ஷவர் எல்லாத்தையும் கலந்துர வேண்டியது தான்னு வச்சுக்கிட்டோம். நாங்க எங்க? அந்தப் புள்ளையும் அந்தத் தம்பியுமே பாவம் எல்லா ஏற்பாடும் பண்ணீட்டாங்க. ஒரு இந்தியச் சாப்பாட்டுக் கடையில பத்துப் பேரு இருக்கற மாதிரி தனியா ஒரு ரூம்பு கெடச்சுது. தெரிஞ்சவங்க, சொந்தமுன்னு கொஞ்ச பேர் சேந்துக்கிட்டோம்.

Continue Reading »

ரேசன் கடைக்குச் சர்க்கரை வாங்கப் போவென்று பணித்த அம்மாவின் குரல்களை மாறுகாதில் விட்டுவிட்டுப் புத்தகங்களும் கையுமாகவே கிடந்த காலங்கள் உண்டு. ஆனால், நல்ல தமிழ்ப்புத்தகங்கள் படித்து நாட்கள் பலவாயிற்று இப்போது. அதனால் புத்தக விளையாட்டு ஆரம்பித்த போது கமுக்கமாய்ச் சத்தம் போடாமல் இருந்து கொள்ளலாம் என்றிருந்தேன். பின்னூட்டம் கூட விடாமல் இருந்து பார்த்தேன். ஆனால் அது நன்றாகப் பற்றிக் கொண்டு பரவும் வேகத்தில் நம்மையும் சூழாமல் விடாது என்று தெரிந்துவிட்டது. அழைப்பு விடுத்த நவன் பகவதிக்கும் பாலாஜி-பாரிக்கும் நன்றி.

பாலர் புத்தகங்கள் படக்கதைகள் எல்லாம் தாண்டிய வாசிப்பு அனுபவம் ஆரம்பித்த போது நான்காவதோ ஐந்தாவதோ படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதிகம் புத்தகங்கள் வாங்க வழியில்லாத வரிசைக் குடியிருப்பு (லைன் வீடு) வாடகை வீட்டில் குடியிருந்த போது பக்கத்து வீட்டு அண்ணன், அக்கா, மாமா எல்லோரிடமும் இருந்து இரவல் கிடைத்தது எதுவானாலும் படிக்க ஆரம்பித்தேன். அப்படிப் படித்த முதல் புத்தகங்களுள் ஒன்று கல்கியின் ‘பார்த்திபன் கனவு’.

Continue Reading »

பாம்பி (இது மாண்ட்ரீஸர் ஊட்டுக்காரி பேரு இல்லீங்க:-) ) பேம்பின்னு எல்லாம் பேரு வச்சு இந்த டிஸ்னிக்காரங்க மானுங்கள ஒரு செல்லப் பிராணியாக்கிட்டாங்க. நான் ரொம்ப நாள் பேம்பின்னா பொண்ணு பேருன்னு நெனச்சிருந்தேன். ஆனா போன வருசம் பெரிய புள்ளை வச்சிருந்த ஒரு புத்தகத்தப் பாத்தப்போ தான் அது ஆம்பளப் பேருன்னு தெரிஞ்சுது! ஆம்பளயோ பொம்பளயோ, மானுங்க அப்படி ஒண்ணும் பஞ்சு மாதிரி மெதுமெது மிருகங்க இல்லீன்னு தான் நான் நெனக்கிறன். அதுங்க கொஞ்சம் எரும மாதிரி தான். மொரடு.

அடப் பாத்தாலே தெரியுமுங்களே. இதுக்கெல்லாம் சாப்பிட்டுப் பாக்க முடியுமா? மான்கறி சாப்பிடறதுக்கு வாய்ப்புக் கெடைக்குறது அப்படி ஒண்ணும் கஷ்டம் இல்லீன்னாலும் இந்தச் செங்கறிச் சமாச்சாரம் எல்லாம் நான் சாப்பிடறதில்ல. இப்போல்லாம் கோழி, மீனோடு நிறுத்திக்கறது தான். அதையும் இதையும் திண்ணு வச்சு எதுக்குக் கொழுப்பெடுத்து அலையோணும்?

எங்க வீட்டுக்கு பின்னால எப்பவாச்சும் சில சமயம் மானுங்க வரும் பாத்திருக்கேன். “ஹை… அதோ பாரு மானு”ன்னு பொண்ணுங்க கிட்டக் காட்டி இருக்கேன். ஒண்ணோ ரெண்டோ ஓரத்துல போயிக்கிட்டு இருக்கும். வெள்ளயாப் பனி பேஞ்சு கெடக்குறப்போ கூட இந்த மானுங்க வருமுன்னு நெனக்கிறேன். ஏன்னா, பரவிக் கிடக்கிற பனியில கால்தடம் பதிஞ்சு கெடக்கும். அது மொசலாக் கூட இருக்கலாமுல்லன்னு கேட்காதீங்க; இருந்தாலும் இருக்கும். யாரு கண்டா?

Continue Reading »