தமிழ்மணத்திற்கு விழும் அடி
Oct 21st, 2005 by இரா. செல்வராசு
ஆற்றுப் பாலத்தின் கீழே நிறைய நீர் வழிந்தோடி விட்டது. கூர் கற்களாய்ச் சொற்கள் வண்டிகளில் வந்து இறக்கப் பட்டுவிட்டன. அமைதியாய்த் தனியாகச் சும்மா போய்க் கொண்டிருப்பவன் கூடச் சாலையில் கூட்டமாய் ஒருவனை அடித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தால் என்னவென்று தெரியாமலே போர்வையைப் போர்த்திப் ‘போடு இன்னும் ரெண்டு’ என்று சாத்திவிட்டுப் போவதைப் பார்ப்பது போல் இருக்கிறது.
பேச்சை விட, செயலை விட, எழுத்து என்பது சற்றுப் பொறுமையானது, சிந்தித்து நிதானத்தோடு நடந்து கொள்ள வைப்பது என்று எனக்கு ஒரு எண்ணம் உண்டு. ஆனால் அது எல்லோருக்கும் பொதுவில்லை என்று அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. உணர்ச்சி வேகத்தில் எதை வேண்டுமானாலும் கொட்டி விடுவதைத் தடுப்பதற்கு எழுத்து தரும் இரண்டு நொடிப் பொழுதைப் பயன்படுத்த நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். உணர்ச்சிகளும், விருப்பு வெறுப்புக்களும் உள்ள சக மனிதத்தைக் காட்டாமல் வெறும் மின்னெழுத்துக்களே என்பது போல் காட்டி விடுகிற இணையத்தால் ஏமாந்து விட வேண்டாம்.
எல்லோரும் கூடி வாழும் ஒரு குமுகாயத்திலே கருத்து வேறுபாடுகளுக்கு இடமுண்டு. ஒரு அமைப்பு எடுக்கும் முடிவுகளை ஆதரித்தோ, எதிர்த்தோ கருத்துக் கூறுவது நியாயமானது. இயல்பானது. தேவையானதும் கூட. ஆனால் எதிர்க்கிறேன் பேர்வழி என்று கண்ணை மூடிக்கொண்டு கல்லையும் சொல்லையும் விட்டெறிவது எந்த வகையில் நியாயம்?
Continue Reading »
மான்ஹைம் தவிர அருகே இருக்கிற ஹைடல்பர்க், லாடன்பர்க் என்னும் சிறு நகரங்களுக்கும் சென்றிருந்தேன். இந்த மூன்று ஊர்களும் ரைன், நெக்கர் என்னும் இரு நதிகளின் கரைகளில் அமைந்திருக்கின்றன. ஆற்றங்கரையை இங்கே அழகாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். இம்மூன்றையும் இணைக்கும் பொது வாகன வசதி இங்கு நன்றாக இருக்கிறது. ரயிலோ, பேருந்தோ, டிராம்வண்டியோ ஏறிச் சுற்றி வந்துவிடலாம். அப்படிச் சுற்றி வந்த ஒரு ஞாயிற்றுப்பொழுதில் ஒருபுறம் தெரிந்த மலைத்தொடர்க் காட்சிகள் அருமை. உள்ளேயோ ஜெர்மனின் வயதான குடிகளின் தொண தொணப் பேச்சு. ஊரெல்லாம் பயங்கர அமைதியாய் இருந்தது. இங்கு மட்டும் இப்படி என்ன பேச்சு? ஒரு சீக்கியடித்து “அமைதி” என்று கத்தலாம் போல் ஒரு கண எண்ணம் எழுந்து அமிழ்ந்தது. 
ஜெர்மனி என்றாலே ஹிட்லரும், மொடமொடச் சீருடை அணிந்த கடுகடு முகப் போர்வீரர்களும், கரடுமுரடாய் ஒரு மொழியும், உலகப் போர் சம்பந்தப்பட்ட திரைப்படங்களும் நினைவுக்கு வந்தாலும், அதன் மென்மையான ஒரு பக்கத்தை எங்கு பார்த்தாலும் நிறைந்திருக்கிற பூக்களும் பூச்செடிகளும் காட்டுகின்றன. நகர மையப் பகுதியாக இருந்தாலும் சரி, அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்புக்களாய் இருந்தாலும் சரி, சின்னதாய்க் கிடைக்கிற சந்து பொந்துகளில் கூடப் பூச்செடிகள் பூத்துக் குலுங்கி ஜெர்மனி பற்றிப் புதிய செய்திகளைத் தெரிவிக்கின்றன. 
“ஆமாம், மக்கள் இவற்றிற்கு நிறையத் தான் செலவிடுகிறார்கள் போல் தெரிகிறது” என்றார் ஜெர்மன் நண்பர் அப்போது தான் வண்ண மலர்களைக் கவனித்தாற்போல. ஆற்றோரம் இருந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் குடி இருந்தவர் சற்றே ஊரைச் சுற்றி அழைத்துப் போகையில் சில கட்டிடங்களைக் காட்டினார். 
மான்ஹைம் (Mannheim) நகரம் ஃபிராங்க்ஃபர்டில் (Frankfurt) இருந்து சில மைல் தூரம் தான். விமான நிலையத்தில் இருந்து ரயிலில் (சரியான திசையில் சென்றால்!) சுமார் அரை மணி நேரம் தான் ஆகியிருக்க வேண்டும். சுமார் மூன்று மாதங்கள் முன்பு அங்கு விமானத்தில் இறங்கிய நான், தெரியாமல் எதிர்த்திசை ரயிலில் ஏறிவிட, பரிசோதகர் வந்து சொல்லிப் பின் அடுத்த நிலையத்தில் (ஃபிராங்க்ஃபர்ட் மெயின்) இறங்கித் திரும்பி வந்தேன். நல்லவேளை வேறொரு வண்டியில் ஏறி இருந்தால் அடுத்த நிலையம் பல மணி நேரங்கள் கழித்துத் தான் வந்திருக்கும். திட்டமில்லாமலே வேறு நகரத்தில் சுற்றி இருக்கலாம்.
இடையில் சென்ற வாரம் ஒருநாள் மைசூர்ப் பக்கமாய்ச் சென்று வந்ததன் பயனாய்ச் சிறு குறிப்புக்கள். பெங்களூர் போல நெரிசலாய் இல்லாமல் மைசூர் இன்னும் மூச்சுத் திணறாமல் அழுத்தமின்றி ஓய்வாய் இருக்கிறது. ஒரு ஐந்து பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் பெங்களூரும் இப்படித் தான் இருந்தது என்று கேட்டபோது அதன் பழைய ஈர்ப்பைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் இன்னும் ஐந்து பத்தாண்டுகளில் மைசூரும் பெங்களூர் போல ஆகிவிடுமோ என்று ஒரு கவலையும் இருக்கிறது. 