Feed on
Posts
Comments

“அலுக்கம்னு ஓரிடத்துல பயன்படுத்தியிருக்கீங்க. அதற்குச் சரியான பொருள் என்னங்க?”, என்று கேட்டு எழுதியிருந்தார் நண்பர் சுந்தர். அதன் இடத்தைப் பொருத்து ‘வாய்ப்பு’ என்று பொருள் கொள்ளலாமா என்று தோன்றியது என்றிருந்தார். ‘இனிக்காதது’ என்னுமொரு கட்டுரையில் 2006இல் எழுதியிருக்கிறேன். http://blog.selvaraj.us/archives/218 

(வழி வழியாய் என் மூதாதையருக்குக் கிடைத்த தலைமுறைச் சீதனம் – அது எனக்கும் கிடைத்திருக்கக் கூடிய அலுக்கம் ஓரிரு முறை இருந்த போதும் இன்னும் கிட்டவில்லை).

கொங்கு வட்டாரத்தில் அலுக்கம் என்பது அன்றாடம் புழக்கத்தில் இருக்கும் சொல். பல இடங்களில் நான் பயன்படுத்தியிருக்கக் கூடும், எதைப் பற்றிக் கேட்கிறார் என்று பார்ப்போம் என்று தான் தேடத் தொடங்கினேன். ஆனால், எனது முதல் வியப்பு – கடந்த பதினைந்துக்கும் மேற்பட்ட ஆண்டுகளில் அதனை நான் மேற்சொன்ன ஒரே ஒரு இடத்தில் மட்டுமே பாவித்திருக்கிறேன். வாய்ப்பு என்று பொருள்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பு இருக்கிறது என்றாலும் நான் இதனை indicator/அறிகுறி என்னும் பொருளில் ஆண்டிருக்கிறேன். பொதுவாக இந்தப் பொருளில் தான் வழங்குவது வழக்கம்.

Continue Reading »

நான் கவிஞனல்லன். ஆனால் அதுபோல ஏதேனும் அவ்வப்போது முற்காலத்தில் எழுதியதுண்டு. சிலநாள் முன்பு எனது ஆசிரியை சரசுவதி ஐயை ஒரு செய்தி அனுப்பியிருந்தார்கள். ‘சித்திரைப் பெண்ணே வருக’வென்று ஒரு கவிதை எழுதியனுப்பு என்று பணித்திருந்தார். ‘எழுதி நாளாச்சுங்க’ என்று மன்னிப்புக் கேட்டுவிடலாமா என்று முதலில் தோன்றினாலும், எனக்குள்ளும் ஓரார்வம் பற்றிக் கொள்ள, 2019இன் சித்திரையாளை வரவேற்க இதோ ஒரு ‘கவிதை’ 🙂

2019Spring
* * * *
சித்திரைப்பெண்ணே வருக!

கந்தனோ கதிர்வேலனோ கடவுளை யாரறிவார்
காலந்தான் தொடங்குமுன்னே இருந்ததுவும் யார்யார்

சிந்தையிலே அறம்வளர்க்கும் செந்தமிழே அமுதே
முந்தைநாள் மூத்தவளே முழுமுதற் கடவுள்நீயே

கருமுகிலுண்டு வான்மழையுண்டு காற்றும் நிலமும்
நெருப்புமுண்டு கருந்துளையும் நிகழ்வெளியும் உண்டு

அருந்தமிழே இயற்கையினோர் அங்கம் நீ
வருந்துவமோ வாழ்விலுன் நினைவும் உள்ளவரை

அனைத்தும் என்னூர் யாவரும் கேளிரென்று
அன்பைச் சொன்னாய் அறிவை வளர்த்தாய்

முப்பத்துநூற்று ஆண்டுகளின் முன்னே பிறந்தவளே
பித்தராய்த் திரிகின்றோம் உன்னாள் எந்நாளென்றே

சித்திரையோ தையோ சிற்றாட்டம் ஆடுகிறோம்
நித்தம்நித்தம் பூக்கும் புதுமலரும் நீ

சங்கத்தில் வளர்ந்தவளே சந்தனத் தமிழே
நறுமணம் சேர்த்து நல்வாழ்வு தருவாய்

அருள்தரவே அன்புதரவே வளம்தரவே வாழ்வுதரவே
வரம்தரவே வருகவருகவே சித்திரைப்பெண்ணே வருகவே!

அல்லவை நீங்கி அறம் பெருகவே!
வையகம் தழைத்தோங்கி வாழ்க வாழ்கவே!

ஒருவாரம் பத்துநாளாய்ச் சளி இருமல் தொல்லை நம்மைப் பிடித்துக்கொண்டது.  ”கோழிக் கொழம்பு வச்சுக் குடிப்பா”, என்றார் அம்மா. “விடுங்கம்மா, நான் பாத்துக்கறேன்”, என்று அவர் கவலையைத் தவிர்த்துவிட்டு அந்த யோசனையைப் பிடித்துக் கொண்டேன். உண்மையிற் சொல்லப் போனால், சென்ற வாரமே இவ்யோசனை நமக்குத் தோன்றியிருக்கத் தான் செய்தது. செயற்படுத்தத்தான் நேரம் வாய்க்கவில்லை.

20190330_194548

அம்மாவின் கோழிக் குழம்பு அருஞ்சுவையாய் இருக்கும். மல்லித்தூள், மசாலா வகையறா சற்று, மிகச்சற்று, தூக்கலாய் இருக்கும். அக்குழம்பைச் சுடுசோற்றில் ஊற்றிப் பிசைந்து உண்டு எழுந்தால், மூக்குச்சளி, தொண்டைச்சளி, நெஞ்சுச்சளி, என எல்லாம் கதறிக்கொண்டு ஓடும். உதடோரம் மிஞ்சும் மிளகுக்காரம் ஒரு குறுகுறுப்பும் சுறுசுறுப்பும் உண்டாக்கும். க்குக்குக் குக்கும் என்று அதன் பின்னரும் ஒரு அரைமணிநேரம் கனைத்துக் கொண்டு கிடப்பேன்.

எம்மில்ல இணையரம்மாவிற்கோ குழம்பில் பொதுவாய் விருப்பில்லை. அவருக்கு வறுவல் வெதுப்பல் முதலான காய்ந்த சரக்குகள் தான் பிடித்தம். சரி, களத்தில் நாமே இறங்கிவிடுவோம் என்று துணிந்தேன். இதில் முன் அனுபவமும் நமக்கு உண்டு. வெற்றி தோல்வி என எல்லாமும் பார்த்த முதிர்ச்சியும் உண்டு தான். “அப்பா! அந்த rubber chicken குழம்ப இனி எப்பவும் பண்ணிறாதீங்க”, என்று மகள் இருவரும் நினைவிராத பருவத்தின் இந்த நினைவை மட்டும் இன்னும் மறக்காமல் வைத்திருக்கிறார்கள்!

Continue Reading »

பேச்சுத்தமிழில் ‘சுத்தியும் முத்தியும் பாத்தேன்’ என்று சொல்வதை எழுத்தில் எப்படிக் காட்டுவது என்னும் சிக்கல் எழுந்தது எனக்கு. வேறொன்றுமில்லை. புத்தாண்டை முறித்துக் கொண்டு தயங்கியே வந்த முதற்சனிக்கிழமை. என்ன செய்யலாம் என்று ‘சுற்றும் முற்றும்’ (சரிதானா?) பார்த்தேன். பல மாதங்களுக்கு முன்னர் வாங்கி வந்த இராகிமாவு கொஞ்சம் கண்ணில் பட்டது. ஆரோக்கியவாழ்வுக்கு அரிசியைக் குறைக்கச் சொல்கிறார்களே என்று இன்று இராகிக்களி செய்துவிடுவோம் என்று இறங்கிவிட்டேன்.

படம் இதைக் கொண்டிருக்கலாம்: உணவுஇணையத்தில் ஒரு கண்ணம்மாவிடம் -kannammacooks- ஆலோசனை கேட்டுவிட்டுச் செய்து பார்த்தேன். ஆனால் களியோ என்னம்மா செய்வதுபோல் வரவில்லை. இத்தனைக்கும் அம்மாவிடமும் தொலைப்பேசியில் பேசும்போது கேட்டும் வைத்தேன்.

"என்னப்பா? களி சாப்பிடலாம்னு ஆச வந்துருச்சா?"

"இல்லீங்மா. கொஞ்சோம் மாவு இருந்துச்சு. சரி சும்மா செஞ்சு பாக்கலாமேன்னு…", என்று இழுத்தேன்.

"செய்யு. செய்யு. என்ன வேணுமோ செஞ்சு சாப்புடு. ஆனா களிக்கு நல்லாக் கட்டி உழுகாமக் கெளறோணும். திடுப்பு இருக்குதா?"

Continue Reading »

நேற்றுக் காலை ஒரு அலுவ இடைவெளியில் தேநீர் கொள்ளச் சென்றபோது அவர் பதற்றமாய்த் தன் பேசியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சக ஊழியர்.

“எப்படி இருக்கீங்க”, வழக்கமான முகமன் உரைத்தேன்.

முகத்தில் கவலையைப் பார்க்க முடிந்தது.  “என் மகளோடு பேச முடியுமாவெனப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். பள்ளியில் இருந்து குறுஞ்செய்தி வந்தது. பூட்டுநிலை அறிவிச்சிருக்காங்கலாம். துப்பாக்கியோடு ஒரு ஆள் அந்தப் பகுதியில் சுத்திக்கிட்டிருக்காராம்”.

Image from Internet: Fairuse

“அப்படியா? அப்ப எனக்கும் வந்திருக்கணுமே”, என்று அவசரமாய் எனது பேசியை எடுத்துப் பார்த்தேன். அவரது மகள் பயிலும் அதே பள்ளியில் தான் எனது மகளும் பயின்று வருகிறாள். ஆம். எனக்கும் ஒரு மணிநேரம் முன்பு அந்தச் செய்தி வந்திருந்தது. அலுவல் மிகுதியில் பார்க்காமல் விட்டிருந்தேன். ஆனால், அவரைப் போல ஏனோ எனக்குப் பதற்றம் ஏற்படவில்லை. ஏதோ ஒரு உளமறுப்பு. அப்படி ஏதும் தீயூழ் நிகழ்வுகள் இங்கு ஏற்படா என்று குருட்டு நம்பிக்கை. Continue Reading »

Older Posts »