இதன் தாக்கத்தை ஆங்கில மீடியமும் அரைலூசு பெற்றோர்களும் என்று வேர்ட்ப்ரஸ் ல் படைத்தேன்.

உங்கள் எழுத்தின் பலம் என்பது கும்மி இல்லாமல் வளர்ந்து கொண்டுருக்கும் மம்மி உலகத்தை பலரும் புரிந்துணர்வை உருவாக்கிய அழகு தான் உங்கள் வெற்றி.

ஏதும் புத்தகம் எழுதி உள்ளீர்களா?

கடிகாரம்/Clock உதாரணம், இது போன்ற ஒரு நிலை இருக்கிறது என்பதற்கான மேலும் ஒரு தரவுப் புள்ளியாகச் சேர்கிறது. தமிழகத்தில் சென்ற வருடமே, இது போன்றே எண்களுக்குத் தமிழில் தெரியவில்லை என்று இன்னும் ஒரு ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவனின் அன்னை தெரிவித்தார். Five என்றால் தெரிகிறது, ஐந்து என்றால் தெரியவில்லை என்றார். கவலையான நிலை தான்…

மூர்த்தி

என் பட்டறிவில் சொல்லுகிறேன். நெதர்லாந்தில் நாங்கள் இருந்தபோது, வீட்டில் பையன்கள் இருவரோடும் நானும் என் மனைவியும் தமிழில் தான் பேசினோம். அவ்வப்போது நுணவுதியாய் (minority) ஆங்கிலத்தை வீட்டில் சொல்லிக் கொடுத்து வந்தேன். என் மனைவி தமிழைச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கவனித்துக் கொண்டாள். நான் தமிழையும் ஆங்கிலத்தையும் சொல்லிக் கொடுத்து வந்தேன். ஓவ்வோர் ஆண்டும் தமிழகத்தில் இருந்து அந்தந்த அகவைக்கு உரிய தமிழ்ப்பாட நூலை வரவழைத்து, என் மனைவி பையன்களோடு கூட இருந்து வாசித்துச் சொல்லிக் கொடுப்பாள். தேர்வெல்லாம் வைக்கவில்லை. ஆனால் அந்தந்த ஆண்டு இறுதியில் அந்தந்தப் பாடப் பொத்தகம் முடிந்து போகும்படி ஒரு வரையறையைச் செய்து கொண்டோம். விளையாட்டுப் போல் தமிழும் அவர்களுக்கு உடன் வந்தது. தவிர அன்றாடப் பேச்சு முற்றிலும் தமிழில் தான். பெயர்ச்சொற்களுக்குத் தமிழும், ஆங்கிலம் என இரண்டையும் சொல்லிக் கேட்டுக் கற்றுக் கொண்டார்கள். வெளியில், பள்ளிக் கூடத்தில், டச்சு மொழியைப் பேசிப், படித்து, எழுதிவந்தார்கள். அவர்களுக்கு ஒன்றும் குழப்பமாகவில்லை. தெளிவாக வெளியில் டச்சு பேசி ஆடிப்பாடி வளர்ந்து வந்தார்கள்.

இன்றைக்குப் பையன்கள் இருவரும் வளர்ந்து, படித்துத் திருமணம் செய்துகொண்டு, தங்களுக்கே பிள்ளைகள் பிறந்த நிலையில், டச்சு மொழியை மறந்துவிட்டார்கள். ஆனாலும் ஒருசில மலரும் நினைவுகள் அவர்களுக்குள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. மூத்தவன் வேலை நிமித்தம் இப்பொழுது செருமன் படிக்க விழைவதாகச் சொன்னான். “படித்துக் கொள், உன் டச்சு திரும்ப உதவிக்கு வரும்” என்று சொல்லுகிறேன்.

12 அகவைக்குள் தமிழைத் தெளிவாகக் கற்றுக் கொடுத்தால், மேலே 4,5 மொழிகள் கற்க வேண்டி வந்தாலும் அதைக் கற்று சக்கை போடு போடுவார்கள் உங்கள் பெண்கள். கவலையே வேண்டாம். மொழி கற்பது ஒரு கதவு திறப்பதைப் போல. பொதுவாய் இரோப்பாவில் மொழி கற்பது ஒரு சுமையாகவே தோன்றுவதில்லை. வட அமெரிக்காவில் என்னவோ தெரியவில்லை, இது பலருக்கும் சுமையாகத் தோற்றுகிறது.

என் பரிந்துரை இதுதான். சிந்தனைத் தெளிவிற்குத் தாய்மொழியை இளம் அகவையில் கற்றுக் கொண்டுவிட வேண்டும். இதை என் பிள்ளைகள் வளர்ப்பில் பட்டறிந்து பார்த்தேன். அதனாற் சொல்லுகிறேன். தாய்தந்தையரின் விடாமுயற்சியும், கொஞ்சம் கட்டுப்பாடும் இதில் தேவை.

ஐந்தில் வளையாதது ஐம்பதில் வளையாது.

பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்பதெல்லாம் அப்புறம். மாந்த நேயம் வரக்கூடிய கதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சொல்லுங்கள். கதைகள், கதைகள், பாட்டுக்கள் - நீங்கள் தான் சொல்லவேண்டும்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

சத்யராஜ்குமார், உண்மை. தவிர, இப்போதெல்லாம், இரண்டு சூழலிலும் வாழ்ந்த அனுபவம் இருக்கும் நம்மை விட இவற்றை எதையும் அறியாத இவர்கள் ஒன்று சிறப்பு, மற்றது அல்ல என்று தீர்மானமாகச் சொல்வதன் அபத்தம் தெளிவாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கிறது. என்ன செய்வது, அனுபவத்தின்பாற்பட்டது இல்லை என்றாலும், சிலர் நலம் விரும்பியே சொல்கின்றனர் என்று எண்ணிக் கொள்கிறேன்.

பாலகுமார், அமெரிக்கச் சூழலில் வளரும் குழந்தைகளைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டிருக்க, தமிழகத்திலும் நீங்கள் சொல்லியது போல் பலருக்குத் தமிழ் அரைகுறையாகவே தெரிவதாக அறிந்தது வியப்பாக இருந்தது. சாதாரண எண்களைக் கூட ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே சொல்லத் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். (மராத்தான் பற்றி… எங்கே, நடப்பது கூடத் தொய்வடைந்து போனதைப் பற்றி நான் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்க, நீங்கள் வேறு…).

குறும்பன், ஆரம்பித்து வைத்ததற்கு நன்றி :-). எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர், வீட்டில் கணவர் கொங்கனி, மனைவி கன்னடம் என்று இரு மொழிகளையும் சொல்லிக் கொடுத்துத் தன் மகளை (இப்போது பத்து வயது) இரு மொழியிலும் சரளமாகப் பேசச் செய்திருப்பது ஆச்சரியம் தந்தது. மிகவும் உறுதியாக இருந்ததாகக் கூறினார். எளிதான விசயம் அல்லவென்றும் சொன்னார். அந்தக் காலம் தாண்டிப்போனாலும், இயன்ற அளவு முயலலாம் என்று நினைக்கிறேன். (எதிர்காலத்தில் அப்பா அப்படி என்ன தான் எழுதித் தள்ளினார் என்று பார்க்கவேணும் படிப்பார்கள் என்று உள்ளூரச் சிறு நம்பிக்கையும் உண்டு )