ஒன்றும் பேசாமல் சிகிச்சைதரும் மருத்துவர்களும் ‘சத்தமாக தனிமையோடு (வேறு ஏதாவது) பேசிகொண்டு’ தானே இருப்பார்கள். இரண்டு நிமிடம் அப்படியே மனதைவிட்டுவிட்டு பிறகு என்ன விஷயங்களை எல்லாம் மனக்குதிரை தாண்டியது என்று யோசித்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கும். எல்லோரையும் பேசாமல் அமைதியாக இருக்கச்சொல்லிவிட்டு ஆசிரியர் பாடம் எடுத்தாலும் மாணவர்கள் 40 பேரின் மனமும் பாடத்தைத் தான் கவனிக்கிறது என்பதற்கு ஆசிரியரிடம் என்ன உத்தரவாதம் இருக்கிறது? அதே நான் சொல்லவந்தது.

மற்றவர்களோடு பேசுவது அவர்களது கவனமின்மைக்குச் சாட்சி. அவர்கள் மனதுக்குக்குள் பேசிக்கொண்டாலும் கவனம் சிதறும். ஆனால் நம்மிடம் அதற்கு சாட்சி இல்லை. அவ்வளவுதான்.

மருத்துவர்களை நான் ஆதரித்துப் பேசுகிறேன் என்று இல்லை; ஆனால் அவர்களும் மனிதர்கள்; எதுவும் சாத்தியம் என்றே சொல்கிறேன்.

பொங்கல் புகைப்படம் அருமை. ஒவ்வொரு முறையும் குறிப்பிட மறந்துவிடுகிறேன்.

ஜெஸ்ரீ, நீண்ட பின்னூட்டத்திற்கு மீண்டும் நன்றி. நான் மருத்துவர்களின் அலட்சியம் என்றோ, அதனால் தான் தவறு நிகழ்ந்தது என்றோ கூறவில்லை. அப்படி ஒரு ஐயம் ஏற்பட வழியிருக்கிறது, அதுவும் இயற்கைதானே என்றேன். அதோடு, அதற்குப் பிற காரணங்கள் என்ன இருக்க முடியும் என்றும் சத்தமாக யோசிக்கிறேன். வேறொன்றுமில்லை.

சரி செல்வராஜ் அடுத்து..?(பழைய்ய்ய கேள்விதான் :))

மறுபடி ஆரம்பித்தில் இருந்து படித்துவிட்டு சொல்லலாம் என்றிருந்தேன் அதுதான் இத்தனை தாமதம்.

அதுபோகட்டும். நேற்று இன்னேரம் வரை என் வாழ்க்கையில் பல விஷயங்கள் முடிவுசெய்யப்படாமலே இருந்தன. இன்று எல்லாம் சுமுகமாக முடிந்து கடைசிவரை சந்தேகமாக இருந்த சிகிச்சைக்கும் வந்துவிட்டேன். அந்த 4,5 நிமிடங்கள் எனக்கு எவ்வளவு முக்கியமானது! ஆனால் கடைசி விநாடிதான் சிகிச்சை குறித்த பயமே எட்டிப் பார்க்கிறது. ஆனாலும் மாரியம்மனை நினைவுக்குக் கொண்டுவர முடியவில்லை. எத்தனை முயன்றும் மருத்துவமனையில் மாட்டியிருந்த மாதவன் ஃப்ளோ அப் படம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது. கூடவே மின்னலே படத்தில் ரீமா சென் மாதவனிடம் சொல்லும் ‘கண்ணை மூடிப் பார்த்தேன்; அங்க நீதான் தெரிஞ்ச’ வசனமும்… (இந்தக் காட்சியை நாங்களே வீட்டில் பலமுறை சொல்லி கிண்டல் செய்திருக்கிறோம்.) வெளியே பாவம், பணத்தைக் கட்டிவிட்டு, குழந்தையைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு கவுண்டராக, ‘வலிக்குமா?’ விலிருந்து சந்தேகம் மேல் சந்தேகமாக கேட்டுக்கொண்டு கவலையுடன் காத்திருக்கும் கணவரிடம் போனதும், ‘கண்ணை மூடிப் பார்த்தேன், அங்க மாதவன் தான் தெரிஞ்சான்’ என்று சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டு.. (இதைத் தட்ட எவ்வளவு நேரம் எடுக்கிறது. ஆனால் இவையெல்லாம் மிகச் சில விநாடிகளில் மனஓட்டத்தில் நடந்து முடிந்துவிட்டது.) அடக்கமுடியாமல் சிரிப்பும் வந்தால்…. நோயாளியே இந்த லட்சணத்தில் இருந்தால் என்ன செய்வது?

முக்கியமாய் சொல்லவந்தது…. எனக்குக் கண் சிகிச்சை செய்த மருத்துவர்களும் முதலில் சாதாரணமாக வேறு ஏதோ கான்ஃபரன்ஸ் விஷயமாகத்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு சிரிப்புவருவதாகச் சொன்னதால் மட்டுமே முதன்மை மருத்துவர் அதிர்ச்சியடைந்து சிகிச்சைத் தீவிரத்துக்கு வந்தார். உதவி மருத்துவர் கண நேர அதிர்ச்சிக்குப் பின் தொடர்ந்து கடைசிவரை சிரித்துக்கொண்டே தான் இருந்தார். நாம் அலுவலக வேலை செய்வதுபோல், சமையல் வேலை செய்வதுபோல் தான் அவர்களும் என்று நினைத்துக் கொள்வேன்.

நாமாவது பரவாயில்லை; பிரசவ நேரங்களில் வலியோடு துடிக்கும்போது, எதுவுமே நடக்காததுபோல் பக்கத்தில் மருத்துவர்கள், செவிலிகள் தங்களுக்குள் பேசுவதைக் கேட்டால் என்ன சொல்வீர்களோ. அறுவை சிகிச்சை செய்யும்போது அப்படி இருக்கமாட்டார்கள் என்றே நினைக்கிறேன். எனக்கு அனுபவமில்லை. நானும் தாணுவின் பதிலுக்குக் காத்திருக்கிறேன்.

[முடிந்தவரை தமிழிலேயே எழுதவேண்டும் என்ற ஒழுங்கு உங்கள் பதிவில் பின்னூட்டும் போது வருகிறது. நன்மையே.]

லேசிக் செய்யவேண்டும் என்ற ஆவல் ஒரு 7/8 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இருந்தது. பின்னால் வெள்ளெழுத்து வந்து இரண்டு வேறுபட்ட ஆடிகளைப் (படிப்பதற்கு ஒன்று, நீண்ட பார்வைக்கு மற்றொன்று) போடத் தொடங்கியதிலிருந்தும், அகவை கூடியதாலும், இந்த எண்ணம் கரைந்து போயிற்று.

கண்பார்வைச் சிக்கல்களுக்கு ஈனியல் (genetics) ஏதெனும் வழியைச் சொல்லுமோ?

அன்புடன்,
இராம.கி.

செல்வநாயகி, நன்றி. அது ஒன்று தான் பொங்கலுக்கு நாங்கள் ஊரில் இருந்த சமயம். நினைவுகளுக்கு ஒன்று.