Comments on: பழைய கடிதம் ஒன்று

By: mohamedalijlnnah

mohamedalijlnnah — Sun, 26 Dec 2010 14:41:52 +0000

கடிதம் எழுதுவது ஒரு கலை . ஜவகர்லால் நேரு அவர்கள் தன் மகளுக்கு எழுதிய கடிதம் ஒரு வரலாறு படைத்தது காலமெல்லாம் அழியாத சொத்தாக உள்ளது .
கடிதம் எழுதும்பொழுது நம்மை அறியாமல் ஒரு ஆர்வம் உண்டாகி மகிழ்வினைத் தரும் . கடிதம் எழுதும்
பண்பாடு குறைந்து தொலைபேசியில் பேசி கடிதம் எழுதும் பழக்கம் மறைத்து வருவது நல்லதல்ல .

By: தாணு

தாணு — Thu, 23 Feb 2006 09:45:18 +0000

செல்வராஜ்
ரொம்ப தாமதமாக உங்கள் `கடிதங்கள்’ வாசிக்கிறேன். பழைய கடிதங்கள் பற்றிய அநுபவப் பார்வை நன்றாக இருக்கிறது. உங்கள் தொடர்கதையும் இனிமேல்தான் படிக்கப் போகிறேன்

By: செல்வராஜ்

செல்வராஜ் — Thu, 02 Feb 2006 04:37:58 +0000

மீனா, வாங்க. ரொம்ப நாளாக் காணாமப் போயிருந்த உங்களைப் பழைய கடிதம் மீட்டுவிட்டது

விமலா, நன்றி. வெகு உண்மை.

By: Vimala

Vimala — Wed, 01 Feb 2006 17:39:25 +0000

Interesting to see that my husband is not alone in saving these old boxes. But it is a special feeling when you read them again, sometimes it makes you wonder whether it was you who wrote that letter.

As always good one,
Vimala

By: meena

meena — Wed, 01 Feb 2006 13:40:36 +0000

//இந்தியாவில் இருந்து திரும்பி வந்த இந்த முறை பழைய இரும்புப் பெட்டிக்குள் பொக்கிசமாய்ச் சேர்த்து வைத்திருந்த கட்டுக்களை எடுத்து வந்துவிட்டேன். வேண்டும் போது மீள்சென்று பார்வையிடலாம் என்கிற எண்ணமே ஒரு சுகந்தான். இத்தனையும் வைத்து என்ன செய்வது என்று எண்ணிச் சிலவற்றை எறிய முனைந்து பிறகு முடியாமல் மீண்டும்//

இதே இதே!!என் நிலையும் இதே,

பழைய கடிதங்களை வைத்து ஒரு நீள் கதையே எழுதலாம்
அவைகளைப் படிக்கும் போது எத்தனை சுவாரஸ்யமாய் இருக்கிறது!!

மீனா.

By: செல்வராஜ்

செல்வராஜ் — Wed, 01 Feb 2006 13:22:38 +0000

நண்பர்களுக்கு நன்றி. பலருக்கும் இப்படிக் கடிதப்பிரியம் இருப்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

தங்கமணி தனிப்பட்ட மொழியின் சுகத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாதெனினும் பின்சென்று காண்பது சுயத்திற்குச் சுகம் தருவது தானே.

சுந்தரவடிவேல் சொன்னது போல கடிதங்களோடு நாட்குறிப்புக் கட்டும் சேர்ந்துகொள்ளும். ஊரில் இருந்து வரும்போது அதையும் எடுத்து வந்துவிட்டேன். ஆரம்பத்தில் ஒரு குயர் நோட்டில் ‘இன்று அங்கு சென்றேன். இதைச் செய்தேன்’ என்று சும்மா எழுதி வைத்தது கூடப் படிக்க இதமாய் இருக்கிறது. காலப்போக்கில் ஏற்பட்ட மனவளர்ச்சி, முதிர்ச்சி, சுய அழுக்குகள் என்று எல்லாவற்றையும் நினைவுறுத்திக் கொள்ள உதவுகிறது. அவசர வாழ்க்கையில் நாட்குறிப்புப் பழக்கம் (வருடத்தில் சில நாட்கள் தவிர) விட்டுப் போய்க் கொண்டே இருக்கிறது.

மின்மடல், தொலைபேசி வளர்ச்சியால் கடிதங்கள் மறைவதும் எனக்குப் பெரும் சோகம். பிறகெப்படி பல வருடங்கள் கழித்து பத்மா போல் அண்ணன் கடிதம் எடுத்துப் படித்து ஆறுதலடைவது? கிருஷ்ணமூர்த்தி, தந்தையின் கடிதங்களை மீண்டும் எடுத்துப் படித்தீர்களா? பொறுமையாய் ஒரு நாள் படியுங்கள்.

நித்யா, ஓரிரு முக்கிய கடிதங்கள் தவிர என்னிடமும் நகல்கள் இல்லை. இருந்தும் எழுதியவை வீட்டிலும், நண்பர்களிடம் சிலரிடத்தும் இருக்கக் கூடுமே.

By: Nithya

Nithya — Wed, 01 Feb 2006 01:40:17 +0000

Selvaraj,

Reading letters from the past is indeed a pleasure. But it has never occurred to me to make copies of my letters. I don’t write many letters now and so I can’t start doing that anymore!

By: Padma Arvind

Padma Arvind — Tue, 31 Jan 2006 22:56:38 +0000

செல்வராஜ்
எனக்கு சுமையாகிப்போகும் சில பொழுதுகள் என் சகோதரனின் கடிதம் கண்டால் இலேசாகிவிடும். மின்மடல்/ தொலைபேசி வந்ததன் ஒரு நட்டம் கடிதங்கள் காணாமல் போனதுதான்.

By: Krishnamurthy

Krishnamurthy — Tue, 31 Jan 2006 17:13:01 +0000

Relived those moments! It rekindled lot of memories. I think I wont have sleep this night!

By: சுந்தரவடிவேல்

சுந்தரவடிவேல் — Tue, 31 Jan 2006 14:36:09 +0000

எதையாவது எடுக்க உட்கார்ந்தால் பழைய கடிதங்களினுள்ளும், நாட்குறிப்புக் கட்டுக்குள்ளும் அமிழ்ந்து போய்விடுவேன். எத்தனை முறை படித்தாலும் மீண்டும் உள்ளே இழுத்துப் போடுபவை அவை.
நன்றி செல்வராஜ்!