பெயரிலி, போனால் நல்லது தான். அது தான் போக வேண்டும் என்று முடித்தேன். எல்லோர்க்கும் எல்லாச் சமயங்களிலும் போவதில்லை தான். (இன்று நாங்கள் போகிறோம்:-) )

பாலாஜி-பாரி, உங்கள் வழக்கமான ஊக்கத்திற்கும் கருத்துக்களுக்கும் நன்றி.

//உறங்காத நிலவில் மனம் லயிக்கும் போது எல்லா இசங்களும் தளமுடைந்து போகும்//

உணர்ந்து எழுதப்பட்ட வாக்கியம். மிக அழகு. உண்மை.
நன்றிகள் செல்வா..
(ஏதோ எனக்குள்ளே சென்று வந்தது மாதிரி இருந்தது இப்பதிவை படித்தவுடன்)

நீங்கள் சொல்வதும் சரிதான் என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால் மனது பார்க்காத உணர்வுகள் கிடங்குக்குள்ளும் செல்வதில்லை என்று நினைக்கிறேன். அப்படிச் சென்றாலும் அவை அனாதைகளாக, திறவுகோல் (தேவை) இல்லாத ஒற்றை நினைவுகளாவே மேலெழும்பி வரும் போல.

மனம் என்பது நினைவுகள் மட்டுமா? புலன்கள் சேகரிப்பதை எல்லாம் எந்தத் தணிக்கையும் இல்லாமல் போட்டு வைத்துக் கொள்ள ஆழத்தில் ஒரு கிடங்கும் இருக்கிறதா? சில திறவுகோள்கள் கிடங்கில் இருந்து மேலே கொண்டுவந்து நினைவில் போடுவதை மட்டுமே அசைபோடுகிறதா? அறிவு விழிக்கையில் புலன்மயக்கம் இன்றிச் சரியானவற்றைச் சரியான இடத்தில் போட்டு வைக்கிறதா?